Ben weblog.nl ZAT.

Als een heel klein jongetje ben ik vanmorgen vroeg opgestaan.
Op blote voetjes naar zolder geslopen.
En ben terwijl de rest van het gezin nog sliep, stiekem gaan spelen.
Eerst een poosje gekeken naar mijn nieuwe speeltje.
Daarna het super platte stuurtje in mijn handen genomen.
Stilletjes probeerde ik alle standen uit en genoot bij het vooruitzicht.
Daarna heb ik hem net als gisteren een paar keer opgetild.
Mijzelf opnieuw verbazend over hoe licht hij wel niet was.
En dan het aller, aller ultieme genot.
Ik draaide aan het voorwiel.
Vanwege de keramische lagering bleef het wiel maar draaien.
Mijn hart klopte er sneller van bij dit gegeven.
Onmogelijk eigenlijk, omdat ik het maar een klein zetje had gegeven, bleef het alsmaar doordraaien.
Hoop zo op mooi weer vandaag ?
Want dan mag ik met mijn nieuwe speeltje buiten spelen.

Sinds mijn val op het ijs en waarbij ik allerlei onderzoeken heb gehad die niets opleverde belande ik bij een goede fysiotherapeut die mij van de pijn in mijn schouder zou afhelpen.
Omdat er net iets nieuws was op therapeutisch gebied wilde hij dat ook op mij uitproberen, het ging om spierknopen te laten verdwijnen door middel van een heel dunne naald erin te prikken.
Wel, daar was de H.H.H. voor als het maar zou helpen.
De prik van de naald door de huid voel je niet, echter als hij met de naald de spier inprikt mag je zelf aangeven via de pijngrens wanneer hij moet stoppen.
Na een paar priksessies leek het mij te helpen omdat ik daardoor wel goed mijn oefeningen kon uitvoeren.
Toch loste het probleem zich nog niet op en zijn wij met prikken gestopt.
Daar kwam nog een opmerkelijk feit bij kijken, omdat ik een keer zwaar depressief bij hem aanwezig was wilde hij eigenlijk niet prikken maar omdat ik de oefeningen door wilde zetten, vroeg ik hem toch te prikken.
Had ik dat maar niet gedaan!
Het is n.l. zo dat je bij een depressie zeer gevoelig ben voor prikkels uit je omgeving die vooral op de geest invloed hebben maar ik heb nu ervaren dat pijnprikkels 10x zo hard aankomen in de hersenen als normaal. Weer wat geleerd!
Hierna heeft de therapeut door nog meer onderzoek ontdekt dat het niet mijn spieren of gewrichten zijn maar dat mijn coördinatie niet juist is.
Vanwege dat feit heb ik twee oefeningen gekregen, ten eerste de door mij zogenoemde “albatros oefening”, waarbij mijn therapeut bij het aanhoren daarvan helemaal in een deuk ligt.
Hierbij dien ik met een holle rug mijn beide handen achter mijn schouders te zwaaien maar wel zo dat mijn elle bogen onder mijn schouders blijven ( als je snapt wat ik bedoel, anders doe ik het wel even voor )
En de “kweetniet” oefening, waarbij ik simpel mijn schouders dien op te halen en ze rustig te laten zakken.
Die laatste benaming weet hij nog niet maar die laat ik volgende week weer aan hem horen zodat ik hem weer opvrolijk!

Velen gingen haar voor maar SPB (Super Puber Dochter) is nu ook als laatste in ons gezin koninginnedag vieren in Amsterdam.
Zenuwachtig was zij wel, dus daarom was ik het stiekem niet.
Ik had er al velen zien gaan dus ben ook wel wat gewend.
Na 9 keer doeg, dag, doe voorzichtig gezegd te hebben, vertrok zij om even later te bellen dat zij haar indentiteitskaart was vergeten en die nog snel even zou komen ophalen.
Had ik nog net tijd voor een vraagje met een knipoog, “wat ga je daar drinken, comazuipster”?
“Rosebier”, grijnste zij terug en verdween met een lach.

Er lukt niet veel meer op heden, dus of dit stukje wat wordt betwijfel ik.
Het begon eigenlijk al voor de Ronde van Noord-Holland. Een kennis van mij startte een nieuwe internetshop met vitamines en voedingssupplementen.
Ik een mailtje gestuurd en met als geintje gevraagd om vitamines van het merk EPO. Kreeg meteen een mail terug waarin werd beloofd dat de pillen mij zouden worden toegestuurd. Zodoende kwam ik in bezit van 3 grote blauwe pillen waarvan ik hoopte dat wanneer ik ze gebruikte, ik niet constant met mijn fietsbel zat te bellen met mijn 2e stang!
De Ronde ging vanwege weersomstandigheden niet door zodat ik de pillen afgelopen week eens wilde uitproberen. Om mijn fietsmaten niet te confronteren met het feit dat ik opeens dik 40 km/uur tegen de wind in zou stampen, vertrok ik s ’morgens al terwijl de officiële start altijd ’s middags 01.00 uur is.
Na de pillen te hebben ingenomen mocht ik pas na een uur beginnen met fietsen, echter ik voelde mij na een kwartier al misselijk worden. Dat gevoel hield ik zo’n 8 uur lang. Bovendien begon ik flink op eigen windkracht te rijden en boerde alsof ik er mijn beroep van wilde maken.
Ik voelde bij de start al dat ik ‘dikke benen‘ had en dus niet lekker fietste, maar omdat ik de harde wind in de rug had hoopte ik ‘ze’ op een klein versnellinkje los te rijden. Als dat niet lukt keer ik en rijd huiswaarts en begin aan het stuk tegenwind. Daar begin ik echt goed te rijden want mijn snelheid is wel 25 km/uur en normaal is dat 24,9 km/uur zodat ik in de veronderstelling ben dat de pillen ECHT helpen.
Om 12.00 uur kom ik thuis en na het middagmaal genuttigd te hebben wil ik de pillen gaan uitproberen bij de snelle jongens van de groep. Er komt er echter maar een opdagen en die wilde achteraf gelukkig niet zo ver weg.
Ik voelde al snel dat ik als dopingzondaar niet deugde en vroeg op laatst mijn ploegmaat mij de laatste 5 km te duwen, zo moe was ik.
En nu vandaag komt de aap uit de mouw wat je van tevoren nooit voel aankomen.
Het waren niet de pillen, de harde wind of de 113 km totaal, het was de depressie die elke keer als een sluipmoordenaar toeslaat.
Ik hoop dat ‘het kreng’ mij niet al te lang belast?
Geef mij de manie maar, dan voel ik mij als een heerlijke H.H.H.

Nee, het gaat hier niet over schipbreukelingen of Somalische kapers.
Ook niet over een nieuwe carnavals hit.
Het gaat over Hulkinnetje!
Mijn Hulkinnetje is naar Ahoi geweest.
Daar {krijsten} zongen een stel Italianen, die zich IL DIVO noemden.
Je kunt hen ongeveer vergelijken met een paar krolse Canadese rotganzen in de paartijd, maar dan veel erger.
Zij was er met haar schoonzus heen geweest en hadden het eindeloos leuk gehad.
Zo, en nu kan zij weer naar het Hulkengebrul luisteren.

Wanneer ik om 6.30 uur mijn allemachtig mooie nieuwe telefoon pak en even buienradar aanklik, zak ik heerlijk maar een beetje teleurgesteld in mijn bed terug.
Een groot regengebied beslaat het grootste gedeelte van de route.
Heb ik daar nu voor getraind?
Had ik daarvoor mijzelf in topvorm gereden?
Had ik de avond tevoren SUPERIEURE voeding tot mij genomen voor niets?
Mijn geheime recept is simpel,…….het is geheim!
Oké, ik verklap het wel weer,…….Kapucijners met gebakken uitjes en spek. Daar rijd ik als een epo renner op!
Voordat ik in gedroom wegzink denk ik nog even aan die ene keer in Medemblik waar wij om een potkacheltje onze koude natte handen stonden te warmen omdat het onmogelijk was de remmen te bedienen en dat wilde ik echt niet meer meemaken!
Durf niet op de weegschaal te gaan staan als ik later opsta vanwege de enorme hoeveelheid voedsel de vorige dag en hoop daarom stilletjes dat het nog droog wordt.
Wanneer ik op de laptop buienradar bekijk, lijkt de regen enkel voor de kust te blijven en niet het land te bereiken.
Vandaar dat ik na de krant te hebben gelezen mijn wieleroutfit aantrek en bij een laatste blik op mijn telefoonbuienradar flink schrik. Vergelijk nog even de radar op mijn laptop en zie dat de laatste liegt. Toch wil ik de laatste vertrouwen en stap op mijn racefiets.
Na een kilometer zie ik horden wielrenners besmeurd de weg oversteken geholpen door verkeersbegeleiders. Dit fenomeen kon ik nog niet want in vorige jaren moest je dit allemaal zelf nog regelen.
Als ik een paar honderd meter richting kust rijd zie ik daar zeer donkere wolken en sla ik bij de eerste weg linksaf om zo spoedig mogelijk huiswaarts te keren.
Daar word ik als een held ontvangen vanwege mijn geweldig prestatie.
De 40e Ronde van Noord-Holland duurde dit jaar zo’n 10 minuten en ik had 3,3 km van de 160 km afgelegd.
Als ik thuis kom weet ik dat ik de juiste beslissing heb genomen want de bui barste flink los.
Stond n.l. onder de douche!

Hoe gelukkig ik ben ?
Dolgelukkig!
Komt door mijn nieuwe telefoon.
Begrijp nu dat de jeugd er steeds op tuurt tijdens fietsritjes e.d.
Ben zelf met niets anders meer bezig.
Bijvoorbeeld met bellen, als hij dat al doet, want daar lijkt dat ding helemaal niet zo’n zin in te hebben. Ik moet hem zelfs af en toe resetten (uit en aanzetten) om weer eens iemand te kunnen bellen.
Nee, spelletjes spelen en wat voor een spelletjes, feuden (scrabble) tot je erbij neervalt, maar wat helemaal mooi is, heet de Coin Dozer.
Mogelijk dat u het spel kent van een kermis o.i.d. waar je voor een godsvermogen munten in een bak moet gooien die vervolgens voort geschoven worden door een schuifbak en waarbij je staat te krijsen van geluk als dat kreng je weer 4 munten of een speeltje terug schenkt waar je uiteindelijk een klein prijsje voor mag uitzoeken.
Op mijn telefoon ……………………… h e l e m a a l gratis te spelen! ! !
Ik zit al in level 33 !
Zo, hoe vind je die ?
A b s o l u u t niet verslavend ! ! !
Als ik ’s nachts voor een toiletbezoek mijn bed uit ga, werp ik nog snel wat opgespaarde munten in de bak.
Waar het eindigt dit geleuter weet ik ook nog niet maar voorlopig ben ik er dolgelukkig mee !

Krijg ik dit over de mail gestuurd met de begeleidende tekst;
” Hulk, deze was je nog tegoed van mij, ik hoop dat je dit tegenover Hulkinnetje kan verantwoorden”?

De katholieke vastentijd duurt 40 dagen, vanaf aswoensdag tot Pasen.
Daarna mag je het snoeptrommeltje met je opgespaarde snoepjes openmaken en opeten.
Helaas was ik dat trommeltje kwijtgeraakt en nog veel meer!
In die 6 weken ben ik 7 kilo afgevallen.
En dan wordt het Pasen en heeft Hulkinnetje als een hamster voor de winter gigantische voorraden aangelegd, die mij doet denken aan luilekkerland.
Zodoende nam ik voor het eerst sinds weken een klein gevuld chocolade paaseitje.
Daar werd ik zo enorm misselijk van, dat ik meteen alle verleidelijke spijzen aan mij voorbij laat gaan.
Heb ook besloten om door te gaan met vasten.
Voel mij er fijner bij, als ik bijvoorbeeld nu de trap op loop hoeft dat niet meer op handen en voeten.
Ik vlieg nu omhoog en gebruik daarbij enkel nog mijn ……………………handen!